Just a little bit stronger, just a little bit wiser, just a little more.
Hoi, jep, i know, het is lang geleden dat ik een lachwekkend en lange blog heb geschreven, of nja, uberhaupt heb geschreven. Maar dat ga ik nu doen, ik had er gewoon ff geen zin in, omdat mensen m’n ideeën jatten enzo. En ik altijd eerst goed nadenk voordat ik iets stoms zeg.
Nouja, niet dat ik er copyright op heb staan. (I wish i had.)
Anyway, hoi dus (¿?) je zou het ook kunnen noemen als een kleine vakantie die ik had, of gewoon even m’n leven terughalen, aangezien school weer begint. (en nee, ik heb die hond maar niet in huis genomen.)
School is lame, en ik moet nog cijfers ophalen voordat ik overga, áls ik dan al uberhaupt overga. Nouja, dat lukt vast wel.
En ik was even vergeten hoe stom gym kan zijn. Maar ik weet het weer, en ik heb ook gevoeld dat hoe hard ik het ook probeer, ik niet kan hoogspringen. (Hiervoor zat ik in de ontkenningsfase.) Ik kom, ongeveer, heel precies gemeten, maar volgensmij zijn het leugens, maar 1 meter. Omdat ik volgens dat mens de techniek niet had. (Góh, vind ze het ook nog gek ook.) Maar ik kwam gelukkig wel iets verder met verspringen, heb m’n persoonlijke record, en standaard-afstand (kuch, twee meter dertig wel te verstaan.) verbeterd, want tegenwoordig spring ik (met motivatie van een shirt dat maar omhoog blijft kruipen.) twee meter zeventig, jaja, je hoort het goed. Ik ben wel zeker 40 centimeter verder gesprongen.
En nou ben ik trots.
Goed, nu ik toch bezig ben met bloggen, kan ik net zo goed gaan nadenken over iets belangrijks en diepzinnigs. Bijvoorbeeld de toekomst, en nee, dan niet over wat ik over een half uur uit de kast haal, of wat ik morgen nou weer voor saaie lessen heb. Maar, de échte toekomst. Het zit namelijk zo, vroeger wist ik precies wat ik later met mijn leven zou doen. (Ik wou een spice girl worden, sanne niet lachen, jij wou het namelijk ook.) Anyway, nu een spice girl dus ongetwijfeld geen optie meer is. Zit ik me te bedenken wat ik dan wel wil ga doen. En dan ook serieus, want vroeger riepen we altijd ‘Ja, ik wil bij de emco.’ Maar, nu ik er zo overna denk, wat als ik dat ook écht zou worden? Ik bedoel, dat word namelijk niks. Dan moet ik een oranje pak aan enzo.. en, dan zweet je in dat oranje pak, wat niet erg luchtdoorlatend is waarschijnlijk. Hm, nee, vind ik geen optie. Ik ga niet bij de zorg, want dat overleef ik niet. En daar heb ik zo mijn redenen voor. Oh en voor de grapjassen onder ons, ik ga niet op de wallen werken, of achter een ander roodverlicht raam staan. Maarja, ehm, goed waar waren we? Ohja, nou ehm, misschien dat ik naar de kunstacedemie wil. Of naar het conservatorium, of een baan bij een tijdschrift. Nouja, nu ik dit zo typ, bedenk ik me, dat ik nog zeeën van tijd heb voordat dit ter sprake hoeft te komen. (tegen de tijd dat het wel moet, weet ik het waarschijnlijk nog niet, maar dat terzijde) ‘word ik wakker, staat de wereld voor de deur.’
En verandering, is dat iets goeds of iets slechts? Hm, denk dat mensen daar verschillend over denken. Neem als voor beeld die jaarlijkse klassenindelingen. (nee, natuurlijk sturen ze ons niet gewoon een brief waar dat in staat, dat zou het veel te makkelijk maken.) Als het dan gaat om klassenindelingen, is verandering ook weer een onderwerp waarover valt te twisten. Maargoed, het ligt ook aan de situatie. (wijze woorden van dani-san, voor de verandering.) Achja, en zoals loesje spreekt over verandering;
Niets is permanent, behalve de krul in je haar.
